In de praktijk blijkt liefde zich weinig aan te trekken van afspraken die ooit impliciet zijn gemaakt. Verliefdheid kan ontstaan naast een bestaande relatie. Intimiteit kan zich verdiepen met iemand anders zonder dat de band met een partner direct verdwijnt. Toch wordt die ervaring vaak gezien als bewijs dat er iets mis is. Met de relatie, met het karakter, of met de intenties.
De gedachte dat vreemdgaan altijd egoïstisch is
Vreemdgaan wordt vaak neergezet als een daad van puur eigenbelang. Iemand zou alleen aan zichzelf denken en de ander willens en wetens beschadigen. Dat beeld laat weinig ruimte voor nuance. In gesprekken met mensen die dit meemaken, hoor je zelden onverschilligheid. Je hoort twijfel, loyaliteit, angst om te verliezen en tegelijk een sterk verlangen om iets te voelen wat al lang niet meer wordt ervaren.
Voor sommigen ontstaat een andere relatie juist in een periode van zorgen voor kinderen, ziekte of emotionele afstand. Niet als vlucht, maar als poging om ergens weer adem te halen. Dat maakt het niet automatisch eenvoudig of pijnloos, maar wel menselijker dan het stereotype suggereert.
Het idee dat je alles bij één partner moet vinden
Er leeft een hardnekkige verwachting dat één persoon tegelijk minnaar, beste vriend, emotionele steun en levenspartner moet zijn. Als dat niet lukt, lijkt het falen meteen persoonlijk. Terwijl veel mensen hun leven allang verdelen over meerdere relaties. Vriendschappen, werk, familie en hobby’s vullen verschillende behoeften. In liefdesrelaties wordt die spreiding vaak ineens verdacht.
Mensen die meerdere verbindingen aangaan, beschrijven juist opluchting wanneer niet alles bij één persoon hoeft te liggen. Niet omdat de bestaande relatie tekortschiet, maar omdat verlangens nu eenmaal uiteenlopend zijn. Wat bij de één vanzelf gaat, voelt bij de ander als werk. Dat hoeft geen probleem te zijn zolang het benoemd mag worden.
De overtuiging dat openheid altijd chaos veroorzaakt
Openheid over gevoelens voor anderen roept vaak beelden op van ruzie, jaloezie en instabiliteit. Alsof het uitspreken ervan de relatie meteen ondermijnt. Veel mensen zwijgen daarom, soms jarenlang. Niet omdat er niets speelt, maar omdat ze bang zijn voor de gevolgen van eerlijkheid.
Tegelijk laten ervaringen zien dat geheimen vaak zwaarder drukken dan gesprekken. Openheid brengt spanning, maar ook helderheid. Het maakt zichtbaar waar iemand staat, wat iemand nodig heeft en waar grenzen liggen. Dat gesprek verloopt zelden netjes of rationeel, maar het voorkomt dat alles ondergronds blijft doorsudderen.
Het idee dat meerdere relaties onvolwassen zijn
Niet monogaam leven wordt soms weggezet als iets voor mensen die niet willen kiezen of verantwoordelijkheid vermijden. Alsof volwassenheid gelijkstaat aan beperken. Terwijl het onderhouden van meerdere relaties juist vraagt om aandacht, afstemming en het verdragen van ongemak. Jaloezie, onzekerheid en schuldgevoel verdwijnen niet door afspraken, maar worden zichtbaarder.
Veel mensen ervaren dat ze in deze situaties meer over zichzelf leren dan in jaren daarvoor. Over hechting, angst en verlangen. Over wat ze zeggen en wat ze liever verzwijgen. Dat proces is niet licht, maar ook niet vrijblijvend.
Wat blijft hangen als ideeën beginnen te schuiven
Wanneer vaste overtuigingen beginnen te wankelen, ontstaat er ruimte. Niet per se om anders te leven, maar om eerlijker te kijken naar wat er speelt. Sommige mensen blijven monogaam, anderen kiezen voor openheid of meerdere relaties. Het verschil zit minder in de vorm dan in de bereidheid om te onderzoeken wat klopt.
Wat veel mensen herkennen, is dat liefde zich niet laat dwingen in een vast model. Ze beweegt mee met levensfases, ervaringen en ontmoetingen. Wie dat eenmaal ziet, merkt dat de scherpe oordelen over vreemdgaan en meerdere relaties langzaam zachter worden. Niet omdat alles goed is, maar omdat de werkelijkheid complexer blijkt dan het idee.
Schrijf je nu gratis in op SecondLove waar de beleven van liefde grenzeloos is.
