Toen ik iemand ontmoette bij wie het gesprek meteen dieper ging, voelde dat niet als een bedreiging voor wat ik al had. Het voelde als iets wat erbij kwam. Dat besef maakte me eerst onrustig. Daarna eerlijk.
Ik vertelde het thuis. Niet als een bekentenis, maar als een constatering. Dit gebeurt er in mij. Ik weet niet waar het heen gaat. Ik wil niets verbergen. Dat gesprek liep niet in één lijn. Het kwam en ging. Soms stil. Soms scherp. En soms verrassend zacht.
Twee werd drie
De derde persoon kwam niet plotseling in mijn leven. Hij schoof langzaam naar binnen. Hij wist van mijn relatie. Wist ook dat er nog iemand anders was. Dat maakte het niet eenvoudiger, maar wel duidelijker.
Wat me opviel, was hoe verschillend de verbindingen voelden. Met mijn partner was er geschiedenis. Ritme. Dingen die je niet meer uitlegt. Met de ander was er aandacht, openheid, ruimte om hardop te denken.
Het voelde niet alsof ik iets verdeelde. Het voelde alsof ik op verschillende plekken iets anders aanraakte.
Drie tegelijk voelen
Ik ontdekte dat mijn gevoel zich niet netjes liet ordenen. Ik hield van meerdere mensen tegelijk, zonder dat dat voelde als minder. Eerder als anders. Het ene contact vroeg om nabijheid. Het andere om woorden. Het derde om rust.
Dat botste met hoe ik dacht dat liefde hoorde te werken. Ik merkte hoe snel ik mezelf vragen stelde die eigenlijk uit angst kwamen. Wie ben ik als ik niet kies? Wat zegt dit over mijn loyaliteit? Ik voelde hoe diep dat idee van één richting in mij zat, ook al klopte het niet met wat ik ervoer.
Praktische frictie
Het leven met drie partners was niet alleen rijk. Het was ook onhandig. Agenda’s liepen door elkaar. Verwachtingen botsten. Soms wilde ik gewoon nergens zijn, terwijl er altijd wel iemand was die mij miste.
De moeilijkste momenten gingen niet over jaloezie. Ze gingen over aandacht. Over het gevoel dat ik tekort zou schieten, ook als niemand dat zei. Ik leerde dat eerlijk zijn niet betekent dat alles oplost. Het betekent dat alles zichtbaar wordt.
Wat het met mij deed
Drie partners tegelijk leven maakte mij preciezer. Ik moest vaker stilstaan bij wat ik wel wilde en wat niet. Ik kon me minder verschuilen achter vanzelfsprekendheden en merkte dat ik minder snel meeging in verwachtingen, ook mijn eigen.
En ik weet niet of deze vorm blijft. Misschien verandert het. Misschien valt er iets weg. Wat ik wel weet, is dat ik mezelf serieuzer neem sinds ik stopte met doen alsof verlangen altijd overzichtelijk is. Alsof het maar één kant op mag.
Ik leef nu met meer vragen dan antwoorden en dat voelt voor het eerst in lange tijd, kloppend.
Deze verhalen zijn anoniem ingezonden door lezers en SecondLove leden. Er worden stockfoto’s en valse namen gebruikt om de identiteit van de echte personen in deze verhalen te beschermen. Wil jij ook jouw tips of een verhaal anoniem delen op onze magazine? E-mail dan naar [email protected]
Klaar behoefte aan een discreet avontuur? Schrijf je dan gratis in op SecondLove
