Dat is niet raar. In Nederland zijn we goed in normaal doen. In privé blijven. Niet te veel delen. Zeker niet als het gaat over liefde, seks en alles wat daar schuurt. Veel mensen lopen rond met vragen over hun relatie, maar houden hun mond omdat ze geen zin hebben in gedoe, oordeel of onbegrip.

Schaamte houdt meer tegen dan je denkt

Schaamte speelt daarin een grotere rol dan we vaak toegeven. Het fluistert dat je iets verkeerd doet. Dat je ondankbaar bent. Dat anderen het vast beter voor elkaar hebben. Dus houd je het veilig. Je lacht het weg. Of je vertelt alleen het nette verhaal.

En dat terwijl verlangen zich niet laat wegduwen. Het komt toch wel boven. In gedachten. In fantasieën. Soms in een flirt. Soms in vreemdgaan. Niet omdat iemand slecht is, maar omdat er iets knelt dat geen ruimte krijgt.

Vreemdgaan begint vaak niet met een plan

Veel mensen die vreemdgaan herkennen dit. Het begint zelden met een plan. Het begint met niet uitgesproken gevoelens. Met het idee dat je dit niet mag willen. Dat je partner teleurgesteld zou zijn. Of dat je relatie dan meteen op losse schroeven staat.

Niet praten voelt veiliger. Tot het dat niet meer is.

Wat open relaties zichtbaar maken

Open relaties en andere vormen van niet monogamie laten iets interessants zien. Niet omdat ze voor iedereen de juiste keuze zijn, maar omdat ze laten zien wat er gebeurt als praten wel mag. In die relaties is praten geen extraatje. Het is de basis. Grenzen. Jaloezie. Onzekerheid. Alles komt op tafel, anders werkt het niet.

Dat maakt ze niet per se makkelijker. Wel eerlijker.

Tegelijk houden veel mensen met een open relatie dat stil buiten hun eigen kring. Niet tegen collega’s. Soms niet eens tegen familie. De angst voor opmerkingen, grappen of ongevraagd advies is groot. Ook dat past bij onze cultuur. Doe maar normaal. Houd het netjes. Liefde is iets privés.

Generaties en verschillen in openheid

Generaties gaan daar verschillend mee om. Jongere mensen praten makkelijker over gevoelens, daten en alternatieve relatievormen. Online delen ze veel. Maar ook daar zit een grens. De echte twijfel en onzekerheid komen zelden in beeld. Die worden ’s avonds laat gevoeld, in stilte.

Oudere generaties zijn vaak opgegroeid met het idee dat je relatieproblemen zelf oplost. Dat seks en verlangen geen gespreksonderwerpen zijn. Die overtuigingen werken door, ook als je hoofd inmiddels verder is dan je opvoeding.

Wat je gewend bent, voelt normaal. Als niemand in je omgeving ooit eerlijk praat over relaties, voelt het al snel alsof jij de enige bent met vragen. En dan wordt zwijgen logisch.

Het gladde beeld van liefde

Sociale media maken dat beeld alleen maar gladder. Je ziet gelukkige koppels, vakanties, jubilea. Wat je niet ziet zijn de gesprekken op de bank. De twijfel. De ruzies. De aantrekkingskracht tot iemand anders. Dat versterkt het idee dat jouw gevoelens afwijken, terwijl ze in werkelijkheid heel menselijk zijn

Openheid betekent niet alles delen

Openheid betekent niet dat je alles met iedereen moet delen. Het gaat niet om grenzen weggooien. Het gaat om erkennen wat er speelt. Eerst voor jezelf. Dan misschien met iemand die je vertrouwt. Dat kan je partner zijn. Een vriend. Of een plek waar eerlijk praten mag zonder dat iemand meteen een oordeel klaar heeft.

Voor veel mensen is vreemdgaan geen eindpunt, maar een signaal. Een moment waarop iets niet langer genegeerd wil worden. Dat kan verlangen zijn naar vrijheid. Naar bevestiging. Naar spanning. Of juist naar meer verbinding en eerlijkheid dan er nu is.

Er is niet één juiste manier om lief te hebben

Niet iedereen kiest daarna voor een open relatie. Sommigen kiezen opnieuw voor monogamie, maar dan bewuster. Anderen ontdekken dat meerdere vormen van liefde naast elkaar kunnen bestaan. En weer anderen blijven zoeken. Twijfel hoort daarbij.

Wat helpt, is stoppen met doen alsof er maar één juiste manier is om lief te hebben. Relaties zijn geen standaardpakket. Ze veranderen. Jij verandert. En dat mag besproken worden.

Eerlijkheid maakt dingen niet altijd comfortabel. Wel lichter. Het haalt de spanning uit het verborgen houden. Het geeft ruimte om samen te kijken wat past. Of om te erkennen dat iets niet meer klopt.

En soms is het al genoeg om te merken dat je niet de enige bent. Dat meer mensen met dit soort vragen rondlopen. Dat verlangen, twijfel en nieuwsgierigheid geen teken zijn dat er iets mis is met je. Maar dat je leeft.

Misschien is dat de uitnodiging. Niet om meteen grote beslissingen te nemen. Maar om iets minder te zwijgen. En iets meer te luisteren naar wat er in je speelt.

Sta je open voor een andere relatievorm? Schrijf je dan gratis in op SecondLove